Kıymetli okurlarım,

Bir ülkenin geleceği hakkında fikir edinmek için yalnızca ekonomik göstergelerine bakmak yeterli midir? Bence hayır. İnsanların adalete ne kadar güvendiğine, düşüncelerini ne kadar özgürce ifade edebildiğine ve yarınlarına ne ölçüde umutla baktığına da bakmak gerekir.

Bugün Türkiye’de hayat pahalılığı ve geçim sıkıntısı kadar, hukuk, demokrasi ve özgürlükler üzerine de düşünmemiz gereken bir dönemden geçiyoruz.

Ekonomiyi ve finansı yıllarca yöneticilik deneyimiyle değerlendirmiş biri olarak şunu biliyorum: Güven, ekonomik hayatın görünmeyen ama vazgeçilmez sermayesidir. Bir yatırımcı yalnızca pazarın büyüklüğünü veya maliyetleri hesaplamaz; hukuk sisteminin güvenilirliğini, kuralların öngörülebilirliğini ve haklarının korunup korunmayacağını da dikkate alır.

Aynı güven ihtiyacı toplum için de geçerlidir.

Muhalefet belediyelerine yönelik operasyonlar, seçilmiş belediye başkanlarının tutuklanması ve gazetecilerle sanatçıların karşı karşıya kaldığı yargı süreçleri, Türkiye’de eşitlik ve özgürlük tartışmalarını büyütüyor. Özellikle CHP’li belediyeler ve muhalif kesimler söz konusu olduğunda, hukuki süreçlerin siyasi tercihlere göre farklı işlediği yönündeki algı, toplumun adalet duygusunu yaralıyor.

Burada sorulması gereken temel soru şudur: Bir kişinin siyasi görüşü, karşılaştığı hukuki muamelenin farklı olmasına yol açabilir mi?

Anayasa’nın eşitlik ilkesi, herkesin hukuk önünde eşit olmasını gerektirir. İktidara yakın olmak da muhalefette yer almak da hiç kimseye ayrıcalık sağlamamalı veya kimseyi dezavantajlı duruma düşürmemelidir.

Elbette iddialar soruşturulmalı, varsa suçlar ortaya çıkarılmalıdır. Ancak soruşturma ile suçluluk aynı şey değildir. Masumiyet karinesi, adil yargılanma hakkı ve savunma güvenceleri herkes için korunmalıdır. Hukukun gücü, yalnızca suç işleyenleri cezalandırmasında değil, suçsuz insanların haklarını da korumasında ortaya çıkar.

Gazetecilerin haber yapmaktan, sanatçıların düşüncelerini ifade etmekten, siyasetçilerin eleştiri yöneltmekten çekindiği bir ortamda toplumsal güvenin gelişmesi kolay değildir. Muhalefetin sesinin baskı ve yıldırma yoluyla zayıflatıldığı düşüncesi yaygınlaştığında, yalnızca siyasi rekabet değil, vatandaşın demokratik sisteme duyduğu güven de zarar görebilir.

Demokrasi, iktidarın seçim kazanması kadar, muhalefetin özgürce faaliyet gösterebilmesini de gerektirir. Çünkü farklı görüşlerin varlığı bir zayıflık değil; yanlışların görülmesini, politikaların tartışılmasını ve toplumun temsil edilmesini sağlayan temel bir güvencedir.

Bu durumun ekonomiyle bağlantısını da göz ardı edemeyiz. Hukuki belirsizlik, kurumsal güven kaybı ve öngörülemeyen uygulamalar, yerli ve yabancı yatırımcıların uzun vadeli kararlarını etkileyebilir. Yatırımın, üretimin ve istihdamın güçlenmesi için yalnızca ekonomik teşvikler değil, güvenilir kurumlar ve adil kurallar da gerekir.

Bir diğer önemli konu ise iktidarın denetlenebilmesidir. Uzun süreli iktidarlar da hata yapabilir; güç, etkili denetimden uzaklaştığında yozlaşma riski artabilir. Bu nedenle şeffaflık, hesap verebilirlik ve demokratik değişim imkânı, ülkenin istikrarını tehdit eden değil, onu güçlendiren unsurlardır.

Türkiye’nin ekonomik ve toplumsal sorunlarını aşabilmesi için insan kaynağını, üretim kapasitesini ve girişimcilik gücünü değerlendirmesi gerekiyor. Bunun yolu da vatandaşın hakkını aramaktan çekinmediği, kurumlarına güven duyduğu ve geleceğini planlayabildiği bir ortam oluşturmaktan geçiyor.

Kıymetli okurlarım, adalet yalnızca mahkeme salonlarında verilen kararlarla değil, herkesin hukuk karşısında eşit olduğuna duyduğu inançla da yaşar. Bu inanç zayıfladığında ekonomik güven de toplumsal huzur da bundan etkilenir.

Önümüzdeki asıl mesele, yalnızca bugünün sorunlarını çözmek değil; daha adil, daha özgür ve daha güvenilir bir Türkiye’nin koşullarını oluşturmak. Bunun için hukukun üstünlüğünü, demokratik denetimi ve hesap verebilirliği güçlendirmek zorundayız.

Çünkü bir ülkenin gerçek istikrarı, insanların sessiz kalmasından değil; haklarını korkmadan kullanabildiği, yönetenlerin denetlenebildiği ve herkesin eşit muamele gördüğüne inandığı bir düzenin varlığından doğar.