İÇSEL İYİLEŞME YOLCULUĞU

Merhamet, kalpten bakmak, kalbiyle nazar etmek ve öze

ulaşmaktır. Koşulsuz sevginin tezahürüdür. Ancak bizler ge-

nellikle dış odaklı oluruz ve kendi yaralarımızı iyileştirmek

yerine, başkalarının acılarında şifa ararız. Bu, bazen iyi olsa

da çoğu zaman kendimizi kendimizden uzaklaştırmamıza yol

açar. İyileşme, dışarıda değil, içimizde başlar. Karşılıklı

akışta gelişen bu duygu, doğru yönde bir adım olabilir, fakat

asıl şifa içsel yolculukla mümkündür.

Bir yakınınız hata yaptığında, ona nasıl davranırsınız?

"Olan oldu, üzülme" dersiniz, değil mi? Peki ya kendinizi

benzer bir durumda nasıl hissedersiniz? Kendinizi neden acı-

masızca eleştirir, küser, kızar ya da hakaret edersiniz?

Çünkü çocuklukta, özdeğer, özsevgi ve özşefkat yeterince

beslenmemiştir. Hep dışarıdaki onaylar, başkalarının düşün-

celeri önemsenmiştir. Bu yüzden, insan kendisini her alanda

mükemmel görmek zorunda hisseder. Bir hata yaptığı zaman,

kendi değerini kaybetmiş gibi hisseder.

Oysa herkes biriciktir. Kendimize bir hata yaptığımızda,

kendimize sahip çıkmak çok önemlidir. Evet, bu duruma gel-

dim, fakat bunu da aşacağım. "Her şey güzel olacak, üzülme"

diyerek, kendimize acının içinde bile sahip çıkmalıyız. Kendi

içimizde şefkat ve merhametle yer almalı, kendimize sarılma-

lıyız.

Zihnimizi nasıl işlersek, öyle bir yaşam kurarız. Kendi-

mize yönelik olumlu düşünceler ve şefkatli yaklaşım, içsel

iyileşmeyi sağlar.