Merhaba sevgili okurum, son zamanlarda sosyal medyaya bakıyorum da herkesin bir kırgınlığı, herkesin bir mağduriyeti, herkesin yenmiş bir hakkı var. Herkes haklı, herkes anlaşılmamış, herkes bir başkasının kötülüğüne uğramış… Peki, hiç kimse dönüp kendine bakmıyor mu? İnsan kendi hikâyesinde kahraman, başkasının hikâyesinde ise çoğu zaman suçludur. Kendi hatasına gerekçe bulurken başkasının hatasına hüküm vermekte hiç zorlanmaz.

Sosyal medya, herkesin kendi mahkemesini kurduğu bir alana dönüşmüş durumda. Birkaç cümleyle hüküm veriliyor, tek taraflı anlatımlarla insanlar suçlanıyor. Oysa bir insanın kendisini mağdur ilan etmesi, karşısındakini otomatik olarak suçlu yapmaz. Herkesin hakkı yenmişse bu kadar haksızlığı yapan kim? Herkes bir başkasından şikâyetçiyse hiç kimse kendi davranışlarını sorgulamıyor mu? Elbette haksızlığa uğrayan insanlar var; ancak gerçek mağduriyetle her durumda kendini haklı görmeyi birbirine karıştırmamak gerekir.

Belki de başkalarının hatalarını anlatmadan önce kendimize bakmanın zamanıdır. Kimin kalbini kırdık, hangi emeği görmezden geldik, nerede kendi çıkarımızı adaletin önüne koyduk? Çünkü insanın olgunluğu, yalnızca kendisine yapılan haksızlığı görmekle değil, başkasına yaşattığı haksızlıkla da yüzleşebilmekle başlar. Mesele sadece hakkımızın yenip yenmediği değil, bizim başkasının hakkına ne kadar dikkat ettiğimizdir. Unutmayalım; dilden değil hâlden konuşmak, önce insanın kendisiyle dürüstçe yüzleşmesidir.