Bazen ruhumuz ne tamamen karanlıktır ne de aydınlık… İçimizde bir renk belirir: solgun gri.

Söyleyip sustuğumuz sözler, gitmek isteyip kaldığımız yerler, kendimizi unuttuğumuz anlar birikir ve ruhun rengine dönüşür. Gün geçtikçe hayatın içinde var olurken, kendi içimizden biraz daha uzaklaşırız.

Sonra bir gün fark ederiz; eskisi kadar heyecanlanmıyor, bazı şeylere eskisi kadar sevinmiyoruz. İşte o solgun gri, ruhumuzun sessizce söylediği bir cümledir: “Beni biraz hatırla.”

Oysa gri, son değildir. Bazen yeniden doğmadan önceki sessizliktir. Kendine döndüğünde, kendi sesini yeniden duyduğunda renkler de yavaş yavaş geri gelir. Çünkü ruh aslında solmaz; sadece bazen hayatın tozu üzerine çöker.

Kendine biraz zaman ver. Geçmişin ağırlığını bırak, başkalarının çizdiği renklere değil, kendi kalbinin rengine bak.

Ruhundaki griden korkma. Belki de yeni rengin doğmak üzeredir.