İNSAN KENDİNİ EN SON FARK EDİYOR.
Çünkü sürekli başkalarının beklentilerine yetişmeye çalışırken, kendi sesini duyamaz hâle geliyor. Alkış beklediğimiz yerlerde sessizlik buluyor, sevgi aradığımız yerlerde yalnızlıkla karşılaşıyoruz. Sonra da "Ben ne zaman değiştim?" diye soruyoruz.
Belki de değişmedik.
Belki sadece kendimizden uzaklaştık.
Bir zamanlar bizi mutlu eden şeyleri unuttuk. Kahkahalarımızı erteledik. Hayallerimizi "Sonra bakarım." diyerek bir köşeye bıraktık. Ve günün sonunda yabancılaştığımız kişi yine kendimiz olduk.
Kendini fark etmek cesaret ister.
Çünkü insan, önce eksiklerini kabul etmeli. Yanlışlarını görmeli. Yorulduğunu söyleyebilmeli. Herkese yetişmeye çalışırken kendini geride bıraktığını itiraf edebilmeli.
Belki bugün yapacağımız en değerli şey, aynaya sadece yüzümüze bakmak değil; ruhumuza da bakabilmek.
Çünkü dünya seni tanımadan önce sen kendini tanımalısın.
Ve unutma...
İnsan, kendini bulduğu gün hayat değişmez belki... Ama hayata bakışı tamamen değişir.